Αγαπητοί Γονείς,
Στο σημερινό μας μάθημα, μιλήσαμε για ένα πολύ σοβαρό και σημαντικό
πρόβλημα που συχνά συμβαίνει στα μικρά παιδιά: το να τα πειράξουν ή να τα κοροϊδέψουν.
Το πείραγμα ή η κοροϊδία, μπορεί να πληγώσουν σε μεγάλο βαθμό τα παιδιά.
Γι’ αυτό το λόγο, είναι πολύ σημαντικό, να μάθουν πώς να αγνοούν, ή πώς να
εφαρμόζουν την τεχνική του να μιλάνε για τα συναισθήματα τους και τα «θέλω»
τους, όταν κάποιος τα πειράζει ή τα κοροϊδεύει. Επίσης, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν
ότι είναι καλό να απευθύνονται σε ένα ενήλικα αν το πείραγμα συνεχίζεται. Σε
περίπτωση που δεν υπάρχει κοντά ενήλικας, τότε είναι καλό να ζητήσουν τη
βοήθεια των φίλων τους.
Υπάρχει λεπτή γραμμή ανάμεσα στο καλοπροαίρετο και κακοπροαίρετο πείραγμα.
Είναι σημαντικό, σε περίπτωση που διαπιστώνετε ότι έχει ξεκινήσει κάτι τέτοιο,
να επέμβετε έγκαιρα, έτσι ώστε το ζήτημα να μην καταλήξει σε σύγκρουση. Ο
κανόνας για την εξύβριση / πείραγμα είναι: Εάν στο παιδί δεν αρέσει το πείραγμα, πρέπει να σταματήσει.
Παρόλο που δεν γίνεται να ελέγξετε τον τρόπο που φέρονται τα άλλα παιδιά
στο δικό σας, μπορείτε να βοηθήσετε με άλλους τρόπους: Να είστε πάντα
ευαισθητοποιημένοι σε κάθε ένδειξη ότι το παιδί μπορεί να είναι αντικείμενο
πειράγματος, παρατηρώντας αν έχει ξαφνικά γίνει συνεσταλμένο, υπερβολικά
ντροπαλό ή ανασφαλές. Εάν κάποια στιγμή αναφέρει ότι κάποια παιδιά το βρίζουν,
το προσβάλλουν ή το απειλούν, τότε, δεν πρέπει να προσπεράσετε το γεγονός
λέγοντας «ξεχασέ το», «μάλλον δεν το ήθελαν» ή «δεν είναι τίποτα». Αντίθετα,
πρέπει να το ακούσετε με προσοχή και να το ενθαρρύνετε να σας μιλήσει για τα
συναισθήματα του. Εάν το πείραγμα συμβαίνει στο χώρο του σχολείου, τότε πρέπει
οπωσδήποτε να μας ενημερώσετε, ώστε να σχεδιάσουμε από κοινού τον τρόπο που θα
το βοηθήσουμε.
Στην περίπτωση που το πείραγμα συμβαίνει εκτός σχολείου, αυτό που μπορείτε
να κάνετε, είναι να το ρωτήσετε με ποιον τρόπο θα επιλέξει να αντιμετωπίσει το
πρόβλημα: με την αγνόηση ή με την λεκτική αντιμετώπιση. Εάν επιλέξει τη δεύτερη
λύση, βεβαιωθείτε ότι το παιδί, μιλά για τον εαυτό του, για τα συναισθήματα
του, αλλά και για το τι θέλει, σταθερά και κοφτά.
Για παράδειγμα, σε μια ανάλογη κατάσταση, το παιδί θα μπορούσε να πει: Δεν μου αρέσει καθόλου που με κοροϊδεύεις.
Στενοχωρήθηκα και θύμωσα πολύ. Θέλω να σταματήσεις, και να μη με ξαναπειράξεις.
Αν συνεχίσεις θα το πω στον / στην……….
Παρακολουθείτε το παιδί σας και επιβραβεύετε το, όταν αντιμετωπίζει με
σωστό τρόπο τα πειράγματα, αγνοώντας τα, ή μιλώντας για τον εαυτό του και τα
«θέλω» του κοφτά και αποφασιστικά.
Κάποιες φορές, θα χρειαστεί ίσως να παραδεχθείτε, ότι το δικό σας παιδί
μπορεί να τύχει να πειράξει κάποιο άλλο. Σε αυτή την περίπτωση, μια απλή
συμβουλή του τύπου «δεν κάνει να λέμε τέτοια πράγματα» ή «πρέπει να είμαστε
ευγενικοί», δεν λύνει το πρόβλημα. Μπορεί να αποτρέψει το παιδί από το να
επαναλάβει τέτοιου είδους συμπεριφορά μπροστά σας, αλλά δεν θα το αποτρέψει από
το να την επαναλάβει όταν δεν είστε εκεί. Είναι καλύτερο, το να το ευαισθητοποιήσετε
στα συναισθήματα των άλλων παιδιών, λέγοντας: «Είδες το ύφος του
παιδιού που του είπες έτσι; Πως λες ότι ένιωσε;» Διδάσκοντας στα παιδιά την
συμπόνια και την καλοσύνη, τα κάνουμε καλύτερους ανθρώπους.
Μια μικρή γεύση από το βιβλίο:
